Wat goed is komt snel, en zo is het ook met Tamino-Amir Moharam Fouad. Twee jaar geleden zat hij nog in de collegebanken van het Amsterdams conservatorium maar toen zijn single Habibi (terecht) de radiostations in zijn eigen België op hun grondvesten deed schudden was het combineren van leren en creëren niet meer mogelijk. In één klap schoot hij van de bruine cafés waar hij tijdens zijn studietijd optrad naar het winnen van de Belgische talentenjacht De Nieuwe Lichting en optredens op de grote festivalweides van Rock Werchter en Pukkelpop.

We hebben er sinds zijn doorbraak bij de zuiderburen even op moeten wachten, maar na de 5 tracks tellende EP als heel lekker zoethoudertje, is er nu zijn debuutplaat Amir en dit is een juweeltje. De twintigjarige zanger observeert de wereld om hem heen. Wanneer hij zijn blikveld maximaliseert ziet hij apathie, ellende en wanhoop maar met wat meer focus  de schoonheid en liefde. Muzikaal liet hij zich evenveel inspireren door Serge Gainsbourg als door Oum Kalthoum en is het geheel omgeven door dat onversneden Belgische melancholische randje. In België kreeg hij al snel het stempel van de Vlaamse Jeff Buckley, maar daarmee doe je zijn eigenheid te kort.